WALKA O KORONĘ CZESKĄ
internetowa rejestracja Troską Zygmunta Luksemburskiego było zapewnienie zięciowi, Albrechtowi Habsburgowi, dziedziczenia swoich licznych posiadłości. Kandydatura ta wywołała jednak zdecydowany sprzeciw narodowej partii czeskiej. Ofiarowała ona koronę pierworodnemu synowi Jagiełły, a propozycja powyższa została przyjęta przez polską radę koronną. Kandydatura polska spotkała się natomiast z oporem stronnictwa katolickiego w Czechach, popartym czynnie przez książąt Rzeszy. A ponieważ również i w Polsce wszechwładny Oleśnicki potrafił osłabić nastroje pierwotnie przychylne dla propozycji czeskiej, doszło do zastąpienia Władysława przez jego nieletniego brata Kazimierza, co w gruncie rzeczy przesądziło o niepowodzeniu wyprawy mającej wprowadzić na tron czeski polskiego królewicza. Tak więc utrzymał się przy władzy Albrecht. Brak energii i słaba inteligencja sprawiły wszelako, że krótkie rządy (1437—1439) tego władcy — który zresztą w swych rakach z koroną czeską łączył korony węgierską i niemiecką — nie przyczyniły się do normalizacji stosunków w kraju. Jego śmierć spowodowała zerwanie tej krótkotrwałej unii personalnej. W Niemczech bowiem elektorowie obrali królem (2 II 1440 r.) głowę rodu Habsburgów — księcia Styrii Fryderyka III (1440—1493). Koronę czeską natomiast, po uciążliwych rokowaniach i długim bezkrólewiu, uzyskał w r. 1453 pogrobowy syn Albrechta — Władysław. wyposażenie stanowisk pracy
