slowianieibulgarzy.strona12.co Po wygaśnięciu na Węgrzech dynastii Arpadów (1301), o spadek po nich zabiegali Przemyślidzi i Andegawenowie włoscy, uzasadniając swe roszczenia powinowactwem z dynastią węgierską. Po kilkoletnich zmaganiach, w których Przemyślidów zastąpili Wittelsbachowie, zwyciężył ostatecznie przedstawiciel rodu Andegawenów — Karol Robert. Zmuszony do lawirowania między Habsburgami a Luksemburgami, zaniedbał sprawy bałkańskie, pozwalając na uniezależnienie się Bośni i zagarnięcie miast dalmatyńskich przez Wenecję. Sytuacja na tym odcinku uległa poprawie dopiero za rządów jego następcy, Ludwika Wielkiego (1342—1382). W zwycięskiej wojnie z Wenecją (1356—1358) udało mu się odzyskać Dalmację. Niezależnie zaś od tego przywrócił władztwo Węgier w Bośni i zhołdował następców Stefana Duszana w Serbii. Natomiast jego próby uzależnienia Mołdawii i Wołoszczyzny zakończyły się niepowodzeniem. Te zainteresowania ziemiami bałkańskimi doprowadziły rychło do konfliktu Węgier z sułtanem tureckim. Potędze osmańskiej przeciwstawiła się w tym zatargu liga, w której, obok książąt południowoserbskich i cara bułgarskiego, wzięli udział Ludwik Węgierski i wojewoda wołoski. Wojska sprzymierzonych poniosły jednak klęskęjiadjarzegami Maricy (1371). Przesądziła ona o przejściu Macedonii wF ręce tureckie. Lennikiem sułtana Murada uznał się na skutek tego władca szczątkowego Cesarstwa Bizantyńskiego — Jan V. Zacięty opór stawiała mu natomiast w dalszym ciągu Bułgaria i Serbia. Ich los został przesądzony dopiero w r. 1389, kiedy to Turcy rozgromili wojska serbskie w bitwie na Kosowym Polu i narzucili swą zwierzchność Serbom. W parę lat później ich los podzielili Bułgarzy. Kredyty konsolidacyjne

praca ostróda