refinansowanie kredytów Po rozpadnięciu sią w początkach XIV w. państwa Seldżuków na dziesięć samodzielnych emiratów, rola kierownicza wśród Turków ana-tolijskich przypadła emiratowi Osmana, obejmującemu znaczną część dawnej Bitynii i Galacji. Turcy Osmańscy rychło uzależnili od siebie sąsiadów, a w drugim ćwierćwieczu XIV stulecia rozpoczęli ofensywę przeciwko Bizancjum. W ich ręce dostały się kolejno: Brussa, Nikomedia i Nicea. Wreszcie w r. 1356 z chwila opanowania przyczółka w Gallipoli, udało się im uczynić pierwszy krok w Europie. Turcy Osmańscy zawdzięczali swoje sukcesy nowej organizacji sił zbrojnych. Obok tradycyjnych spahisów, tj. ciężkozbrojnej jazdy, rekrutującej się spośród wojowników wynagradzanych dożywotnimi nadaniami ziemskimi, coraz większe znaczenie w armii tureckiej zdobywał korpus wyborowej piechoty, tzw. janczarów. Utworzony w 1330 r. składał się z uprowadzonych w niewolę chłopców obcoplemiennych. Wychowani w specjalnym zakładzie, wynaradawiali się tam całkowicie. Wpojono w nich fanatyzm religijny i ślepą wierność dla sułtana. Janczarzy byli członem stałej armii. W czasie pokoju pozostawali skoszarowani. Nie wolno im było wstępować w związki małżeńskie. Podlegali surowej dyscyplinie. Nie związani z normalnym życiem społeczeństwa, a przebywający stale w pobliżu sułtana, stanowili jak gdyby swoisty zakon wojskowy, który w rękach energicznego władcy stawał się potężnym orężem, dla słabszych natomiast był źródłem śmiertelnego niebezpieczeństwa. Buty

domeny